Hola!
Ondertussen zijn we alweer heel wat dagen verder…
We vertrokken dus uit Caldera met spijt in het hard richting La Serena en zijn onmiddellijk doorgereisd naar Vicuña. Dat is een mini-stadje in de Valle de Elqui waar de druiven voor de pisco geteeld worden. Toen we er aan kwamen was er nog niet veel beweging te zien, maar toch een hotelletje gevonden, Valle Hermoso een aanrader! Heel mooi en proper met de liefste gastvrouw ever (een Columbiaanse), waar we nog wat slaapuurtjes konden inhalen voor we onze eigen kamer kregen. De kwaliteit van de hotels stijgt met de dag (jammergenoeg loopt de prijs parallel…) Vicuña is echt een gezellige plaats en het leven komt er pas tegen de middag op gang. Het heeft iets van de provence en is toch ook weer anders. We zijn superlekker gaan lunchen bij een madammeke dat er alles aan deed om ons in de watten te leggen en supergegeneerd was als ze merkte dat ze de servietjes vergeten op tafel zetten was. Daarna nog wat rondgewandeld en het bergje opgeklommen met uitzicht over Vicuña en de omgeving. Je kon in de verte ook Cerro Tololo (1 van de grootste sterrewachten) op de bergtop zien liggen. Voor een bezoekje daar moet je wel een maand vooraf reserveren, dus dat wordt iets voor een volgende trip misschien??
De tweede dag in Vicuña zijn we dan naar Pisco Elqui geweest een uur verder de vallei in. De busrit langs de vallei die supergroen is en met de dorre bergen erboven is fantastisch en Pisco zelf is nog idyllischer dan Vicuña. Nu voel je je echt in de wijnstreek, tussen de druiven en de destillerias. We hebben de destilleria van Las Noches bezocht, 4km verder en dankzij een lift van een vriendelijke wegeningenieur. Daar wordt kleinschalig pisco en wijn verbouwd, maar de destilleria is wel de oudste van de hele streek. De wijn is superzoet maar ook superlekker, jammer dat onze rugzakken niet op wijnflessen voorzien zijn, want je kan ze enkel lokaal in de destilleria zelf kopen.
In de namiddag zijn we teruggekeerd naar Vicuña waar we nog de cooperatieve van pisco Capel bezocht hebben. Dat is echt een fabriek en helemaal anders dan de charmante Las Noches destilleria.
‘s Avonds zijn we dan vertrokken naar Cerro Mamalluca, de sterrenwacht die speciaal voor toeristen is gebouwd met telescopen die afgedankt zijn voor de wetenschap. Dat was echt de moeite. Toen we aankwamen was het nog niet volledig donker en waren enkel Venus en Jupiter te zien. Maar gaandeweg verschenen meer en meer sterrenclusters, sterrentekens en nevels… We hadden echt een goede gids die ons Orion, Taurus, globulaire en open clusters, sterrennevels, galaxies en vanalles meer leerde kennen en herkennen. We hadden uiteindelijk ook geluk dat we in de eerste groep zaten, voor de maan opkwam want die geeft zoveel licht dat je niet zoveel meer ziet eens ze tevoorschijn komt… Zeker de moeite waard! We zullen moeten vergelijken met de noordelijke sterrenhemel als we terug thuis zijn.
De laatste dag in Vicuña zijn we dan nog naar het museum van Gabriela Mistral, de chileense poëte en nobelprijswinnares van de literatuur in 1945 geweest. Omdat we onze bus niet konden reserveren zijn we wat vroeger uit de Valle de Elqui vertrokken naar La Serena. Daar onze bus geboekt en dan de stad zelf nog bezocht. Daar hebben we ons ook gewaagd aan een kappersbezoek… Het gevolg zien jullie op de foto’s ;-)… Maar we moeten zeggen dat bij allebei het resultaat eigenlijk beter is dan in België! Geen al te bijzondere stad, alleen dat het niet mogelijk is om na 20u nog iets deftigs te vinden om te eten… Uiteindelijk toch nog een lasagne kunnen versieren en dan richting bus terminal om op de nachtbus van 1 uur te wachten richting Valparaíso.
Hier zijn we dan aangekomen rond 8u30 ‘s morgens… Maar dan de grootste opdracht : op zoek naar een hostel in Valparaíso voor 9u30 ‘s morgens… De mensen willen hier geen geld verdienen of hebben er teveel, maar ze laten je gewoon aan de deur staan zo ‘vroeg’ ‘s morgens of ze vinden het niet de moeite open te doen als je maar voor een paar nachten blijft… Bizar! We hebben hier dus meer dan een uur rondgelopen en je zag hier overal wel mensen rondlopen met hetzelfde probleem. Uiteindelijk hebben we wel een mooie en propere bed en breakfast gevonden met een vriendelijke huisvrouw. Casa Liesel in Cerro Concepción, opnieuw een aanrader!
In de namiddag zijn we dan te voet Valparaíso ingetrokken en waren eigenlijk redelijk ontgoocheld. Iedereen had ons gezegd dat dit het mooiste was van Chili, maar voor ons was het het vuilste en meest deprimerende wat we hier tot nu toe gezien hadden. Het grijze weer zat er wel voor iets tussen, want de voorbije 2 dagen met de zon komen de gekleurde huisjes en de schittering op het water van de baai veel mooier uit! Maar de eerste indruk was dus een grauwe havenstad met zatte schippers (die wel allemaal Antwerpen perfect weten liggen) en veel vergane glorie. Een grote restauratiebeurt van de stad zou veel in zijn glorie kunnen herstellen. Maar er zijn ook mooie delen hoor. De vele kleurrijke huisjes op de hellingen van cerro concepcion en cerro alegre, het uitzicht over de stad van bovenaan de verschillende liften waarmee je hier de helling op kan, het laden en lossen in de haven… Gelukkig is onze eerste indruk ondertussen bijgesteld…
Eergisteren zijn we dan naar Viña del Mar geweest, een kwartiertje meer naar het noorden. Dat is de ‘high society’ badstad hier. We hebben een interessant museum bezocht over Paaseiland en hebben nu toch ook een beetje het gevoel er geweest te zijn zonder de vele euro’s voor de vlucht betaald te hebben ;-). Nog wat rondgekuierd in het park en langs de paleizen en dan uitgerust op het (volle) strand met zicht op de Sheraton…
Dan was het plaatsje waar we gisteren naartoe geweest zijn toch meer ons ding! We hebben de bus genomen 1.5uur naar het noorden naar Maitencillo. Dat is een veel idyllischer en klein dorpje met enkel kleine restaurantjes en cabañas. Op het strand was bijna niemand en we hadden de schitterende (en ijskoude !) pacific bijna voor ons alleen. Jammer eigenlijk dat we niet met al ons hebben en houden naar daar getrokken zijn om er een nachtje te blijven… Toen we bijna terug moesten en in het zand lagen, begon plots de aarde te beven. Wel grappig en ook leuk dat we net op de grond lagen. Je voelt alles rond je bewegen en we wisten dat we veilig waren want niets in de buurt dat op je hoofd kan vallen en zo sterk was het nu ook weer niet dat er een tsunami van zou komen… Deze morgen toen we in ons bed lagen was er dan ook nog een tweede kleinere beving…
Vandaag gaan we nog naar het Museo Naval hier en daarna richting Santiago waar we kunnen verblijven bij de zus van Pepa, een parodontologe uit Concepción die bij ons was in Gent begin dit jaar. Superleuk van hen. Daarna gaan we haar zelf ook gaan bezoeken voor kerstmis.
Dokter Van de Velde, we veronderstellen dat we je ondertussen proficiat mogen wensen, dus bij deze : Felicidades met je doctoraat!
En oma een supergelukkige verjaardag gewenst! Geniet ervan!!!! We komen het wel vieren in januari…
Dikke kussen,
M&M
LAATSTE BERICHTEN