We zijn allebei terug veilig in ons Belgenlandje toegekomen. Voor wie het zou verbazen : bij mij (Melissa) terug zonder valiezen, maar die zijn ondertussen ook terecht, gelukkig! De vlucht over de Libië woestijn en de besneeuwde alpen was nog supermooi en redelijk geslapen op het vliegtuig ook. Michaël was al 4uur voor mij vertrokken, dus ook 4 uur vroeger in België toegekomen. Na 3,5maand samen zijn we dus voor het eerst weer een dag zonder elkaar… Maar dat is niet de enige reden waarom het raar is om terug te zijn. We zien er echt naar uit om iedereen van jullie snel terug te zien, maar thuiskomen is alsof je nooit bent weggeweest en het besef van de reis moet nog een beetje terug doordringen. In elk geval zijn we supercontent met alle moois dat we samen meegemaakt hebben en hopelijk hebben we het via de blog ook een beetje met jullie kunnen delen…

Tot binnenkort allemaal, en bedankt voor de interesse, reacties en het enthousiasme van ons publiek ;-)

Hasta luego!!

Ons laatste relaas over onze supermooie trip doorheen fantastisch Zuid-Amerika…

Zondag zijn we zoals gezegd vertrokken met de boot over de Rio de la Plata naar Colonia in Uruguay. Vier dure extra stempels in ons paspoort, maar zeker de moeite! Colonia is een rustig stadje met een heel mooi en rustiek barrio histórico, een gezellig oud centrum met kasseistraatjes, kleine huisjes en een vuurtoren. Superleuk om er rond te wandelen en iets lekkers te eten. Buiten het centrum staan de straten ook vol met platanen en waan je je bijna in de Provence. Na opnieuw wat zoekwerk, vonden we een goed hoteletje een beetje buiten het centrum. We hebben het volledige oude centrum goed verkend, de vuurtoren beklommen en genoten van het schitterend zicht op het water en Buenos Aires in de verte dat je nog net zag liggen aan de overkant. Jammergenoeg moesten we de volgende dag de oversteek al terug maken naar Argentina, maar we hebben toch even kunnen proeven van Uruguay ook…

De laatste 3 nachten hadden we dan ons studio´ke in Buenos Aires in Recoleta, de meest fancy wijk van de stad, met alle dure winkels en restaurants waar wij langs de etalages konden passeren om te watertanden ;-) Het was echt leuk ons eigen stekje te hebben daar, een eigen adres, eigen telefoon en zelf te kunnen koken. We hadden ook een sauna, bubbelbad en fitness beneden die we niet gebruikt hebben wegens 36° zweetweer, en een zwembad waar we toch 2 keer een uurtje aan gezeten hebben…

De eerste dag kwamen ze terug van Uruguay en hebben we ons in ons appartementje geïnstalleerd na een wandeling van de haven Puerto Madero naar Recoleta en hebben even afgekoeld in het zwembad. Inkopen doen met lekker eten en veel fruit zodat we de komende dagen zelf ons potje konden koken.

De tweede dag zijn we La Boca en San Telmo gaan bezoeken, twee tango-wijken van de stad. De eerste is nu echt verarmd en het is er niet zo veilig, je moet opletten welke straten je neemt, maar hier is wel de tango ontstaan. Enkele straten zijn heel toeristisch vol gekleurde huisjes, tangodansers, terrasjes en kunstenaars. Maar als je 2 straten verder gaat, merk je direct dat dit 1 van de armere buurten van de stad is. Van daar zijn we richting San Telmo gestapt, waar nu alle tangobars gevestigd zijn. Deze wijk is minder vuil en er zijn meer leerwinkels en andere souvenirs zijn er ook te vinden. We hebben ons eens laten gaan, want tot nu toe hadden we nog niks van souvenirs gekocht omdat we die anders nog moesten meesleuren… Daarna een pannekoek gegeten op een pleintje met de tangodansers naast ons en wat staan kletsen met een Argentijnse uit de wijk die ons vanalles kon vertellen over San Telmo zelf. We zijn ook nog enkele tangobars langsgegaan om te kijken waar we naar een tangoshow konden de volgende dag. Onvoorstelbaar wat ze daarvoor durven vragen! Daarna lekker gekookt en nog een filmpje gekeken in ons appartementje.

De dag daarop zijn we naar het museum van schone kunsten en dat van moderne kunst geweest, die gratis waren. Dat was mooi meegenomen! We hebben gewandeld door de mooie wijken van Palermo, langs de Belgische ambassade en door de vele parken. Er is 1 fantastisch mooi park (3 de febrero) waar het vol rozen staat, prieeltjes en brugjes over de vijvers. Ideaal om te genieten in de schaduw, want de zon is moordend. Na Palermo zijn we door de wandelstraat in het echte centrum gaan lopen en via daar terug naar ons appartement. We moesten ons haasten om klaar te zijn voor de tangoshow van Senor Tango, want ze kwamen ons ophalen. De show zelf was wel redelijk, maar eigenlijk meer moulin rouge dan tango en ook veel stukken waar gewoon grapjes verteld werden en niet echt show. Maar het was 1 van de goedkopere, dus we konden niet klagen. Daarmee is de beslissing bevestigd dat we nog eens terugkomen om naar de duurdere authentieke tangoshow te gaan in een donker cafeetje in San Telmo. Maar zo zijn er niet veel, ze zijn eigenlijk allemaal enkel voor toeristen. Het was een mooie afsluiter als laatste avond.

De laatste dag was het dus inpakken en nog he t Cementerio gaan bezoeken. Die begraafplaats is precies een stad op zich, met straten en huizen, rondpunt en alles erop en eraan. Het heet het Père Lachaise van Buenos Aires, maar eerlijk gezegd was het veel indrukwekkender. Alle graven zijn heer kleine huisjes, kapelletjes of bijna kerken. Ook Eva Peron ligt daar begraven in een sober graf. Het was echt heet, dus zijn we wat gevlucht van de zon en hebben het laatste uur aan het zwembad gespendeerd, voor we met pak en zak naar de luchthaven moesten. Ons laatste ritje uit Buenos Aires… Raar en op zijn minst met gemengde gevoelens.

¡Hola todos!

We hebben alweer heel wat te vertellen sinds ons laatste berichtje. Blij dat een tweede deel van de kaartjes nu toch ook begint toe te komen… We zullen nadien een vergelijkende studie kunnen maken van de correos (post) in elk land!

De laatste dag in Bariloche was het gelukkig mooier weer en begon het azuurblauw van de meren er toch weer door te komen. We zijn opnieuw gaan wandelen in de bossen rond het meer en zijn eens gaan neuzen in het bekendste en vermoedelijk ook duurste hotel van de regio:  Llao Llao. Je voelt je er precies in een jachthotel in Zwitserland. Daarna moesten we terug naar Bariloche, voor een pizza en onze bus naar Puerto Madryn. Ik was de vorige keer (hoe is het mogelijk!) nog vergeten zeggen dat we de avond ervoor onze eerste echte Argentijnse parilla - Argentijnse biefstuk op de grill – gegeten hebben. Lekker lekker lekker en er werd niet teveel gesproken tot alles tot het laatste beetje op was… Geen nood, we werken er dus aan om Michaëls (en jammergenoeg ook mijn ;-) kilootjes er terug aan te krijgen voor we terug zijn.

De rit naar Puerto Madryn was er een van 15uurtjes buszitten, met vele tussenstops, maar rond 8u s morgens waren we er. Onze vrees kwam wel uit : nog steeds geldafhalen per 65 euro (zelfs nog minder dan we eerst dachten) en nog duurdere hostels dan in Bariloche… Maar we hebben er wel een heel goed gevonden. Supervriendelijke ontvangst en 2 leuke Argentijnse bij ons op de dormitorio. ‘s Avonds was er ook een (nu wel supergoedkope) barbecue gepland, dus maar meteen ingeschreven. Daarna zijn we Puerto Madryn wat gaan verkennen en zijn we de prijzen voor de tours in de omgeving gaan navragen. Die waren ongelofelijk duur. Dus konden we beter zelf een auto huren om zo meer te zien en niet steeds met 50 op en af een bus foto’s te nemen van dieren die dan toch alleen maar weglopen… Zo gezegd, zo gedaan. En ‘s avonds mochten we de auto ophalen. We kregen niet de beloofde sportieve Golf, maar een Chevrolet Corsa van 1 of ander ouder model… Je kan Michaël zijn gezicht al voorstellen :-) Die dag zijn we nog het Ecocenter gaan bezoeken, een goede wandeling langs het strand, om alles daar te weten te komen over zeeleeuwen, -honden, -olifanten, walvissen en pinguins. Daarna terug naar de hostel om mee te doen aan de BBQ. We waren met een stuk of 30, Argentijnen, Polen, Fransen, Italianen… Een superleuke avond en heel leuk zitten babbelen met 2 meisjes van Buenos Aires die ons meteen ook wat tips konden geven.

De volgende dag zijn we met de auto naar het zuiden gereden. Vroeg vertrokken, dus konden we vanalles bezoeken. Het paleontologisch museum in Trelew,waar ze enorm veel skeletten hebben van dinosaurussen die hier heel lang gelden massaal leefden. Daarna naar Gaiman een stadje met oorsprong uit Wales, waar de theehuizen jammergenoeg nog niet open waren voor 14u. Dan richting kust naar Rawson waar we een uurtje op de Playa Union gezeten hebben en een zeeleeuw -of iets gelijkaardigs- zien passeren hebben. Daarna ook in de haven op de pier gaan kijken waar we een zeehond gezien hebben. Toen leuk omdat het de eerste dieren waren, maar we hadden nog maar half een idee van wat zou volgen. Onze laatste bestemming was nog 120km naar het zuiden: Punta Tombo, een pinguin-reservaat. Op de weg ernaartoe zagen we al veel guanaco’s. In het reservaat zelf dan  zitten meer dan een miljoen pinguins! Echt schitterend!! Je loopt wel op een pad, maar links en rechts van je zit het vol met pinguins. De broedtijd is ook net voorbij dus ook superveel jongskes. Ze zijn ook helemaal niet bang van mensen en velen steken de paadjes over en komen zelfs in je broek pikken of aan je veters trekken. We waren er ook net bij valavond, wat het extra mooi maakte. Op de terugweg was ook de zonsondergang schitterend… Terug in Puerto Madryn nog snel buffet gaan eten en dan beddeke in.

De volgende morgen ook vroeg opgestaan, maar weer eens 2uur verloren met geld afhalen en tanken… das niet zeldzaam hier. Dan eindelijk tegen 11u kunnen vertrekken naar Peninsula Valdes, het schiereiland waar ze indrukwekkend veel wilde fauna hebben. Op het vasteland hebben we guanaco’s, schapen, struisvolgels, paarden en allerlei vogels gezien. De dieren lopen gewoon voor je over de (onverharde) weg. Het is nog niet zo gemakkelijk rijden daar, en we hebben ook wat minder gelukkige toeristen gezien die over de kop gegaan zijn. Wij hebben echter heel voorzichtjes ;-) gereden en zijn heelhuids teruggekeerd voor alle zekerheid… Deze tijd van het jaar is het niet de tijd voor walvissen, dus die konden we niet gaan bekijken. Ook om de orca’s te zien moet je veel geluk hebben, en dat hadden wij niet voor de orca’s. Maar we hebben wel enorm veel zeeleeuwen gezien die heel agressief zijn en waar de mannetjes continu vechten voor hun harem. We zagen ook net de geboorte van een zeeleeuwtje en de vogels die vechtten om de vruchtzak op te eten… Fantastisch! Verder naar het zuiden zagen we dan nog zeeolifanten, die wat luier zijn en gewoon op het strand zonnen of in het water drijven en zeehonden. Voor ons leken is het wel niet altijd simpel om het verschil te zien… We konden niet meer volledig naar het zuiden van het eiland, want we moesten nog 200km terug waarvan de helft over onverharde weg. Maar we waren toch al supercontent met alles wat we gezien hebben!

Om 21u gisteren hadden we dan onze luxe-bus vanuit Puerto Madryn naar Buenos Aires. Die was in promotie, dus meer luxe voor de prijs van een basis-bus… Avondeten en ontbijt inbegrepen. Gelukkig voor ons want we hadden niets meer kunnen kopen vooraf en de rit was 18u… Op het einde konden we nog een bingo-spel meespelen. Straks zijn we professionals! Rond 14u30 zijn we dan aangekomen op onze laatste (snifsnif) bestemming : Buenos Aires!! Het is hier precies een kruising van Madrid, Barcelona, Parijs en Kopenhagen… We hebben nog niet heel veel kunnen rondlopen, maar onze eerste indruk is in elk geval supergoed : leuk, gezellig en veel ambiance!

Morgen gaan we normaal naar Uruguay met de boot en blijven 1 nacht in Colonial slapen. Daarna hebben we hier nog 3 nachten en hebben we onszelf net een cadeautje gedaan en een studioke gehuurd voor de laatste nachten. Het verschil met een hotelprijs voor een donkere kamer met piepend bed en slechte matras is niet eens zo groot…

Slaapwel en groetjes (ondertussen is het uurverschil met België nog maar 3uurkes),

M&M

Na een rustig dagje in Puerto Montt met een filmpje en alles wat in orde brengen, zijn we zondag de grens met Argentinië overgestoken. Misschien onze laatste grensovergang dus, tenzij we van Buenos Aires nog even naar Uruguay oversteken. De rit van Puerto Montt naar Bariloche is echt heel mooi. Door bossen met heel typische bomen (zie later op de foto’s) en langs azuurblauwe meren van het nationale park Nahuel Huapi. We voelen ons hier wel nog niet in Argentinië, want het lijkt meer alsof we in Zwitserland terecht gekomen zijn. Alleen als de mensen beginnen spreken met “z jabe” en “cazje” dan weet je het wel weer, precies een Oilsjters accent. Ook als je probeert geld af te halen, zit je in de puree (max een equivalent van 75euro per keer, zo kunnen ze lekker iedere keer de 5euro kosten opstrijken…) Met kaart betalen dan maar? Maar 9 op de 10 doet hun machientje of telefoonlijn het niet… Voor de prijzen is het in elk geval goed dat we minder tijd hebben dan voorzien in Argentinië, of hopelijk is het enkel hier in Bariloche zo duur.

Je ziet het, we hebben wat heimwee naar het mooie, propere, goed georganiseerde en supergastvrije Chili. Maar dat wil nu ook weer niet zeggen dat we hier tegen onze zin zitten he. Het is hier echt superschoon met alle meren en eilandjes. Alleen is het jammer dat het weer is omgeslaan sinds wij hier zijn. De dag dat we toekwamen, waren de meren nog superschoon azuurblauw, nu is het meer iets mystieks met mist op de bergtoppen en in de bossen.

Gisteren zijn we gaan wandelen in de bossen, hebben we framboosjes gegeten recht uit het bos en hebben een skilift naar boven genomen om van het mooie uitzicht te genieten… Vandaag lijkt het weer terug ietsje beter, dus gaan we hier niet teveel tijd op internet spenderen, want om 16u moeten we al terug zijn voor de bus naar Puerto Madryn (onze voorlaatste lange afstandsrit, snik snik)…

Nog een kleine opmerking ook. We hebben gedurende de reis al verschillende kaartjes gestuurd naar iedereen vanuit alle landen en vanop verschillende plaatsen. Maar aangezien er blijkbaar maar 1 op de 10 toekomt, hebben we besloten hier maar mee te stoppen. Bij deze is de blog dus jullie superkaart om vele groetjes te sturen vanuit het wondermooie Zuid-Amerika!

Greetz,

M&M

¡Hola!

Feliz año nuevo para todos!!!!!! We wensen jullie alles wat je maar kan verlangen, een goede gezondheid, veel geluk en liefde, goede examens, veel werkplezier, gezonde roze babytjes voor de zwangeren, leuke vakanties, veel zon en blijdschap in 2009!

Wij zijn net terug van onze ¨cruise¨ naar laguna san rafael. De aanhalingstekens zijn zeker niet misplaatst, want eigenlijk is het gewoon een ferry. Maar dat is des te leuker want je leert iedereen veel beter kennen en kan je tegoed doen aan karaokes, competities en jawel… bingoavonden!

Op 30 december zijn we vertrokken in de namiddag met nog stralend weer en dus een supermooi zicht op de vulkanen ten noorden van puerto montt. Eens weg uit de haven waait het wel superhard op de boot dus een dikke laag kleren is zeker geen luxe om te genieten van het avondzonnetje dat over de lagunas, oceaan en omgevende bergen schijnt. Tot onze verbazing mag  je ook zelf op de brug bij de kapitein alles gaan meevolgen, wat zeker leuk en interessant is. Wij slapen in de grootste en goedkoopste cabine met 16 bedden. De meeste mensen zijn vrouwen, dus gelukkig voor ons geen zware snurkers. De bedjes zijn wel goed, maar jammergenoeg maar 1m70 lang, dus tzal foetushouding worden voor 4 nachten…

Na de eerste avondmaaltijd hebben we al meteen onze eerste vrienden gemaakt, een Canadees koppel van Quebec en 2 enthousiaste Brasileñas uit Sao Paolo. ´s Avonds is er karaoke waar de chilenen al onmiddellijk beginnen te dansen in ruil voor een pisco sour en waar wij ervan onder glippen als ze iedereen uit het publiek beginnen halen. Zo missen we wel de mooie franse chanson die Marie-Claude (de canadese) ten beste heeft gegeven.

De volgende dag, na een woelige nacht op de oceaan, krijgen we eerst uitleg over de omgeving en genieten we daarna van het zonnige, maar wel koude weer op het dek. We zien ook dolfijnen die naast onze boot meespringen, supermooi! In de namiddag komen we aan in Puerto Chacabuco waar we een uitstap aan land doen naar Aysén, een stadje in de buurt. Wanneer we terug aankomen op de boot is het onmiddellijk onze beurt voor het avondeten, dat superlekker is, maar niet de luxueuse diners die meestal in België op het menu staan met oudejaar. Daarna douchen en klaarmaken voor de fiesta ´s avonds. De ene al wat meer opgetut en uitgedost als de andere, komt iedereen dan na zonsondergang samen in de salon cómodo om de dansspieren los te gooien. We worden getrakteerd door de Canadezen op een pisco sour en daarna ziet Michaël het ook al beter zitten op de dansvloer. Tegen middernacht wordt de champagne bovengehaald en om 3 voor 12 sturen ze iedereen naar boven om te genieten van het ´vuurwerk´van afgestoken flares boven de oceaan. Onze eigen fles kraken we ook meteen met de canadezen en het jaar is, 4 uur later dan in België, goed ingezet. De dansparty gaat nog door tot goed 2uur en dan gaan wij onder de wol…

De volgende morgen is het vroeg dag want we komen aan in de laguna san rafael net na het ontbijt. Door een supermooi landschap met bomen zien we de gletsjer vanuit de verte en varen we tussen de ijsschotsen de laguna binnen, met een schitterende zon op het water… We hebben echt hoerechance (sorry voor het woord), want het regent hier 300 dagen op een jaar en vandaag word je verblind door de zonneschijn. Even later mogen we ons klaarmaken om in de sloepen te gaan om naar de gletsjer te varen, maar door de wind moeten we nog een uur wachten. Na een uurtje waar we superleuk hebben zitten babbelen met een sympatieke Chileen, mogen we er toch in en varen we dichter naar het ijs toe. Wat vanuit de boot een laagje sneeuw leek is van dichterbij een indrukwekkende muur van ijs waar gigantische blokken naar beneden donderen in het zeewater. We kunnen dus niet te dichtbij gaan want te gevaarlijk, en nadat iedereen zijn fotootjes heeft kunnen nemen, het zoute zeewater en zoete gletsjerijs heeft kunnen proeven keren we terug. Jammergenoeg is er door de vertraging geen tijd om de whiskey in de kleine boot op te drinken, maar als we terugkomen op de Puerto Eden, staat ons glas whiskey met hielo milenario (millenium ijs van de gletsjer) al klaar. Na het eten drinken we de rest van de whiskey op het dek op met, jawel een zakje M&Ms voor onze nieuwjaar.

´s Avonds is er een contest tussen 2 groepen van passagiers. Wij hebben ons niet direct gemengd in de proefjes en verkleedpartij (onvoorstelbaar wat mensen allemaal uit hun valies toveren… de Oilsjt´neirs zouden zich direct thuis voelen hier), maar we hebben ons wel ziekgelachen met het amusement verzorgd door de anderen, in het bijzonder de familie Klepkes uit Concepción.

De volgende morgen moesten we weer vroeg uit de veren voor de uitstap vanuit Puerto Chacabuco naar Coyhaique op anderhalf uur rijden van de haven. Daar hebben we 2 uur gespendeerd voor we terugkeerden naar de boot voor het middageten. Daarna voor de laatste keer vertrokken voor het laatste stuk terug naar Puerto Montt. ´s Avonds hebben we ons nog kostelijk geamuseerd op de bingo avond en met het enthousiasme van onze medespelers. Jammergenoeg zonder winst, maar de leute was niet te schatten. Daarna werden er nog talloze moppen getapt, maar om alle pointes te verstaan zullen we toch nog een cursus ´Spaans voor supergevorderden´ moeten volgen…

Deze morgen dan onze rugzak beginnen inpakken en na de middag aangekomen in Puerto Montt. Met spijt in het hart opnieuw afscheid genomen van alle superwarme en lieve mensen die we ontmoet hebben met de beloftes om via e-mail contact te houden. Laat ons hopen dat dat in elk geval met sommigen wel lukt!

Nu zijn we dus terug in Puerto Montt voor ons laatste nachtje Chili. Morgen nemen we om 8u15 de bus naar Bariloche in Argentinië. Dan komt het einde al gevaarlijk in zicht, want via Puerto Madryn gaan we dan naar Buenos Aires. Hoewel er dus nog vele kilometertjes af te leggen zijn, schiet er niet zo heel veel tijd meer over, dus het wordt dubbel genieten van de laatste 2 weken…

Groetjes en tot in Argentinië,

M&M

Hallo allemaal,

Op 2e kerstdag zijn we dus met heel veel spijt en een paar traantjes uit Talcahuano vertrokken richting Pucón. Dat lijkt een beetje op een zwitsers ski-dorp, maar dan in de zomer. Het was schitterend weer toen we toekwamen en de vulkaan villarica was prachtig zichtbaar in de zon met zijn besneeuwde top. Eventjes zoeken naar een hostel, maar uiteindelijk toch een heel goed gevonden voor een prijzeke. Bij Lucia zaten we in een gezellige blokhut, konden koken en kregen daar nog hulp bij van haar om de ajuinen te snijden… Daarna op zoek naar een agentschap om de rafting en de beklimming van de vulkaan te boeken. We boekten enkel de rafting omdat we de zondag met liesbet, jos en andries zouden afspreken om de vulkaan te beklimmen. Daarna nog even naar de zwarte vulkanische stranden gaan om te genieten van het zakken van de zon. Op de zonsondergang zelf hebben we niet gewacht want die is hier maar op 22u of zo. We hebben dan een lekkere spaghetti gemaakt genoeg voor 10 man met de hulp dus van de vrouw des huizes.

De volgende dag worden we wakker met gietende regen. Vrij onverwacht want niemand had dit voorspeld. Alle trektochten naar de vulkaan zijn afgelast zodat we met heel veel mensen zijn voor de rafting. Met 7 rafts van Politur zijn we met een hele bende, en wij hebben een toffe groep met 3 Uruguayanen, een Duitser en een supergoede gids Ricardo in de boot. We hebben het Alto deel gedaan wat graad 4 tot 5 is en normaal voor gevorderden, maar het viel allemaal heel goed mee. We leerden snel alle trucjes van rechtzitten, neerzitten en verspringen van kant in de raft zodat we alle watervallen goed doorkwamen. Heel leuke ervaring en een ideale activiteit met het regenweer. Bij onze terugkomst was het echter even paniek. Plots waren alle gidsen voor de zondag bezet en konden we niet meer boeken om naar de vulkaan te gaan. Wij vertrokken de maandag, dus het was zondag of niet. Gelukkig heeft de mevrouw van Andesmar overal rondgebeld en door een annulatie van iemand anders konden we toch nog met 2 mee. Jammergenoeg niet met ons 5en, maar wij waren wel blij dat we toch nog konden gaan. Het tweede deel van onze spaghetti hebben we opgegeten met Lucia naast ons, luid supporterend voor alle knappe Chileense voetballers op tv… Daarna was het wachten tot Liesbet, Jos en Andries aankwamen, maar uiteindelijk was het half 12 of zo, waren wij al in slaap gevallen en hebben we niet meer afgesproken omdat we de volgende dag om 6u op moesten voor de vulkaan.

De dag van de vulkaan hadden we eerst nog even twijfels of we echt wel mee zouden kunnen, maar ja hoor, onze kleren, schoenen en rugzak stonden klaar. Het was bewolkt maar geen regen dus, we konden vertrekken! We waren met 3 gidsen en 11 toeristen in de groep waarvan 2 kindjes die maar al te graag verzorgd werden door de baas van het agentschap… Er was veel volk om de vulkaan te beklimmen en wij vertrokken ergens als middelste groep. Ongeveer 1 uur stappen tot de sneeuwgrens en dan begon het echte werk. De top zag je eerst niet liggen, maar het laatste 1.5 uur hadden we het richtpunt voor ons. Door de kindjes (of eerder de mama die altijd stopte) hebben we er wel ongelofelijk lang over gedaan (6u ipv 4.5u) en 1 van de gidsen moest teruggaan met een Braziliaanse die niet meer mee kon. Toen hij terugkwam konden wij het laatste stuk wel nog in een sneller tempo afleggen. Het laatste stuk was wel moeilijker door de gassen uit de vulkaan. Tranende ogen en brandende keel…gezond is het niet! Het is wel een raar gevoel, je staat daar op de top met sneeuw en je weet dat in de krater de lava zit te borrelen. Jammergenoeg konden we niet over de rand kijken omdat de gassen echt wel te extreem waren… Heel lang zijn we daar dus niet blijven staan, maar we hebben wel genoten van het schitterende zicht op de bergen, meren en vulkanen van de omgeving. Het naar beneden gaan is nog leuker dan het stijgen want dat gebeurt al glijdend op de poep… Sommige stukken gaan echt snel, andere moet je redelijk bijsteken, maar het is vergelijkbaar met een skipiste met wat diepsneeuw waar je naar beneden glijdt, fun verzekerd! Terug beneden gingen we eerst de anderen zoeken, maar die waren naar de thermen vertrokken, dus na een bezoekje aan het strand was het tijd voor een deugdoend dutje voor ons. Om 22u kregen we telefoon van Andries dat hun wiel van de auto was gerold, dus het zou nog even duren voor ze terug waren. Uiteindelijk kwamen ze veilig en wel rond middernacht aan en zijn we samen gezellig gaan eten. Daarna zijn we nog naar de casino geweest, wij hebben onze bescheiden inzet terugverdiend, Andries heeft wat meer verloren, maar Jos heeft zijn inzet bijna verdubbeld…goed gedaan! Was echt een leuke avond en tof om ook eens met mensen van Gent plezier te maken hier.

Gisteren was dus wat pijnlijker opstaan voor de bus van 8.15u, maar ik denk dat het voor Liesbet, Jos en Andries nog erger was, want zij moesten de vulkaan nog op… Wij zijn dan rond 14.30u aangekomen in Puerto Montt en hebben een supergoede en goedkope kamer gevonden met zicht op de zee. Gelukkig want ik was wat ziekjes dus heb ik ongeveer de rest van de dag op de kamer gespendeerd. Michaël heeft nog wat boodschappen gedaan en gelukkig hadden we tv om ook eens een film te bekijken…

Vanmorgen zijn we dan al onze rugzakken gaan inchecken voor de boot en over 3 uur kunnen we erop. Wij zitten in cabina 314, bed 7 en 8, samen met normaal nog 20 anderen…benieuwd wat dat zal geven. Dit is dus ook het laatste berichtje van 2008 en bij deze wensen we jullie alvast het allerallerbeste voor 2009, een schitterend eindejaar om te beginnen, en alles wat je maar kan wensen voor het komende jaar!

Próspero año nuevo,

M&M

¡Hola todos!

Zoals beloofd vandaag dus nog een update. Door het late uur zal het wel wat minder uitgebreid worden, maar nu kunnen we nog makkelijk op de computer bij Pepa, dus maak ik hier dankbaar gebruik van.

Na Valparaíso en een gratis bezoek aan het museo naval omdat de nieuwe admiraal werd ingehuldigd zijn we naar Santiago vertrokken. Rond 19u zijn we daar aangekomen in het mooie apartement van Trini in Las Condes, 1 van de betere buurten van Santiago. Aan de rand van de stad, maar vlakbij de metro. We werden meteen superwarm ontvangen en zijn s avonds met haar en haar vriend samen nog gaan eten in een hip restaurantje, waar we ook aan de pisco sour hebben gezeten… Superleuk!

De volgende dag dus iets later opgestaan en lekker ontbeten op haar terras met zicht op het zwembad (dat we btw niet gebruikt hebben, shame on us). Omdat Trini moest werken zijn we alleen de stad ingetrokken. Santiago is echt groot, maar dat merk je niet als je er rondloopt. Een schone stad en best gezellig. Overal rondgelopen en tijdens ons middageten Kristien Hemmerechts zien passeren… Op het eind van onze verkenningstocht hebben we ook nog een tentoonstelling van Jan Fabre bezocht, waar ze speciaal voor ons de zaal terug geopend hebben waar zijn stuk van de metamorfose met halfrottend vlees stond en dat wegens de stank gesloten was. s Avonds wat rustig tv gekeken op het appartement want Trini was van het lange werken in slaap gevallen.

De tweede dag nog meer rondgewandeld in Santiago en ook meer bezocht, palacio Cousiño een mooi barok huis van wat zowat de rijkste familie van Zuid-Amerika moet geweest zijn meer dan een eeuw geleden, museo de bellas artes en het huis van Pablo Neruda, een andere chileense dichter en nobelprijswinnaar, heel mooi en origineel! Daarna nog wat christmasshopping voor we teruggekeerd naar het appartement waar Trini en Jaime ons opwachtten voor een barbecue, maar jammergenoeg wisten wij van niks en was het al te laat zodat we even later moesten vertrekken naar de bus. Met heel veel spijt dus afscheid genomen en de bus op naar Talcahuano.

Hier aangekomen zijn we superwarm verwelkomd door Pepa en haar man Daniel, met een megalekker ontbijt. Ze wonen in een huisje op de marinebasis hier want Daniel is marinier en werkt op 1 van de schepen die momenteel in restauratie zijn. Zij moesten even later gaan werken, dus tijd voor ons om wat te slapen na de korte nachtrust op de bus. s Middags heeft Pepa ons meegenomen naar Concepción waar we haar klinieken hebben bezocht, en ook een bezoekje gebracht aan Francisco Marchesani (de kliniek waar Andries werkt hier in Chili). Afgesproken daar om de volgende dag samen een paar chirurgieën te volgen. s Avonds hadden pepa en daniel een barbecue gepland voor ons samen met vrienden van hier op de basis en een dichte collega van Pepa. Een superleuke avond met veel gelach, lekker eten en ook een beetje drank…

De volgende dag dus pijnlijk vroeg uit de veren om bij de chirurgie te gaan assisteren, eerst in het hospitaal. De tandheelkundige details bespaar ik jullie maar t was wel interessant. We zijn ook naar de tandheelkunde faculteit geweest en daarna hebben we een 2e chirurgie geassisteerd in de prive-praktijk van Francesco Marchesani. Daarna ook samen gaan lunchen, lekker. Even langs Andries zijn appartement gepasseerd en daar ook de Story gevonden om alle Swaef-artikels te lezen. Daarna over de koppen gaan lopen in het centrum van Concepción voor de laatste kerstcadeau’s. ‘s Avonds hebben we samen met de mama van pepa en haar man gegeten, ook gezellig en iets minder laat.

Woensdag wat rustigeraan in de voormiddag, maar in de namiddag ben ik met Pepa en de kinderen naar het zwembad geweest en Michaël is gaan golfen met Daniel. Tis ook eens iets anders om je kerstavond zwetend in de zon voor te bereiden… Kerstavond zelf was superleuk en ook anders dan thuis. We waren met Pepa en Daniel, haar moeder met haar man en de 2 kindjes Mateo en Gaspar. Het eten was superlekker, en erna moesten wij even de kinderen afleiden door naar de lichtjes van de slee van de kerstman te gaan zoeken. Ondertussen was natuurlijk de kerstman thuis gepasseerd en had zowat 100 cadeautjes onder de kerstboom gelegd… Wij waren al even verrast als de kindjes zelf, want zoveel kerstcadeau’s hebben wij in ons hele leven nog niet gekregen. Ze wisten niet waar eerst kijken en alle papieren werden 1 voor 1 opengescheurd. Een dik uur later was het dan de beurt aan de volwassenen en hebben ook wij cadeautjes uitgewisseld. De kinderen waren hun vermoeidheid volledig vergeten en probeerden zoveel mogelijk cadeautjes onmiddellijk uit, en wij met hen natuurlijk. Tegen een uur op half 2 was iedereen behoorlijk uitgeteld en zijn we onder de wol gekropen. Blij met de superleuke en gezellige avond en content dat we een echte chileense kerst gekregen hebben met onze plaatsvervangende familie hier.

Vandaag zijn we dan om 12 u naar de mis geweest op de base naval met iedereen samen. Daarna zijn we richting noorden gereden voor een uitgebreide lunch met mariscos en pescados, min of meer recht uit de zee. Het strand was rechtover het restaurant, dus we hebben onze kerst gespendeerd zoals we wilden : in het zand al bakkend in de zon… Vanavond met Pepa nog wat kneepjes van het vak zitten uitwisselen en ondertussen is het al heel ver na middernacht.

De voorbije week was anders dan alle andere tot nu toe, maar supersuperleuk door de warme gastvrijheid van pepa en haar familie. Het beste wat ons kon overkomen hier.

PEPA, DANIEL Y TODA LA FAMILIA: MUCHAS GRACIAS PARA TODO!!!!!!! SABIMOS QUE NOS SIGUEN EN EL PAGINA WEB, ENTONCES TAMBIEN UN MESSAJE PARA UDS, PRIMERA VEZ EN ESPAÑOL… LA SEMANA PASADA ERA TAN DIVERTIDA, AGRADABLE Y SUPERBIEN QUE NO PODEMOS DAR BASTANTE GRACIAS POR TODO LO QUE HACIAN PARA NOSOTROS. ESPERAMOS QUE PODEMOS DAR LA BIENVENIDA A UDS IN BELGICA MUY PRONTO! TODAS LAS FOTOS ESTAN EN LA COMPUTADORA, BUENAS RECUERDAS DE NUESTRA MEJOR NAVIDAD CHILENO… QUE LES VAYA MUY BIEN Y NOS VEMOS PRONTO! MUCHAS BESITOS DE NOS DOS!

Het is toch nog een uitgebreid verslag geworden. tis gewoon onmogelijk om zoveel moois en leuks in 2 zinnen te vertellen. Maar morgen vertrekken we om 9 uur alweer vanuit Concepción, dus t zal vroeg dag zijn. In Pucón zullen we 2 nachten blijven en Andries, Liesbet en Jos zien om hopelijk samen Volcan Villarica te beklimmen. Daarna nemen we de nachtbus naar Puerto Montt om de 30e te starten met een 5-daagse boottocht naar Laguna San Rafael. We zullen nieuwjaar dus niet met bubbels vieren, maar met whiskey gekoeld door ijs van de gletsjer…

Voor onze boottocht laten we zeker nog iets weten, maar ondertussen nog een zalige kerst, en slaapwel,

M&M(die ondertussen al in dromenland zit)

Voor iedereen een superzalige kerst gewenst! Hopelijk is het misschien in België de eerste witte kerst sinds wij op deze wereld rondlopen, die we dan net missen. Maar we klagen niet want aan het zwembad liggen de 24e december is ook eens leuk. Wij zijn nu in Concepción bij vrienden, pepa is een collega-parodontologe die in februari in Gent was en die hier woont op de marinebasis van Talcahuano. Dus ook een familiekerst hier voor ons. We worden hier dik verwend en tis supergezellig! Over de rest van onze verhalen morgen meer, maar we wilden jullie toch al een gezellige en warme kerstavond wensen…

Kerstkusjes, M&M

Hola!

Ondertussen zijn we alweer heel wat dagen verder…
We vertrokken dus uit Caldera met spijt in het hard richting La Serena en zijn onmiddellijk doorgereisd naar Vicuña. Dat is een mini-stadje in de Valle de Elqui waar de druiven voor de pisco geteeld worden. Toen we er aan kwamen was er nog niet veel beweging te zien, maar toch een hotelletje gevonden, Valle Hermoso een aanrader! Heel mooi en proper met de liefste gastvrouw ever (een Columbiaanse), waar we nog wat slaapuurtjes konden inhalen voor we onze eigen kamer kregen. De kwaliteit van de hotels stijgt met de dag (jammergenoeg loopt de prijs parallel…) Vicuña is echt een gezellige plaats en het leven komt er pas tegen de middag op gang. Het heeft iets van de provence en is toch ook weer anders. We zijn superlekker gaan lunchen bij een madammeke dat er alles aan deed om ons in de watten te leggen en supergegeneerd was als ze merkte dat ze de servietjes vergeten op tafel zetten was. Daarna nog wat rondgewandeld en het bergje opgeklommen met uitzicht over Vicuña en de omgeving. Je kon in de verte ook Cerro Tololo (1 van de grootste sterrewachten) op de bergtop zien liggen. Voor een bezoekje daar moet je wel een maand vooraf reserveren, dus dat wordt iets voor een volgende trip misschien??

De tweede dag in Vicuña zijn we dan naar Pisco Elqui geweest een uur verder de vallei in. De busrit langs de vallei die supergroen is en met de dorre bergen erboven is fantastisch en Pisco zelf is nog idyllischer dan Vicuña. Nu voel je je echt in de wijnstreek, tussen de druiven en de destillerias. We hebben de destilleria van Las Noches bezocht, 4km verder en dankzij een lift van een vriendelijke wegeningenieur. Daar wordt kleinschalig pisco en wijn verbouwd, maar de destilleria is wel de oudste van de hele streek. De wijn is superzoet maar ook superlekker, jammer dat onze rugzakken niet op wijnflessen voorzien zijn, want je kan ze enkel lokaal in de destilleria zelf kopen.
In de namiddag zijn we teruggekeerd naar Vicuña waar we nog de cooperatieve van pisco Capel bezocht hebben. Dat is echt een fabriek en helemaal anders dan de charmante Las Noches destilleria.
‘s Avonds zijn we dan vertrokken naar Cerro Mamalluca, de sterrenwacht die speciaal voor toeristen is gebouwd met telescopen die afgedankt zijn voor de wetenschap. Dat was echt de moeite. Toen we aankwamen was het nog niet volledig donker en waren enkel Venus en Jupiter te zien. Maar gaandeweg verschenen meer en meer sterrenclusters, sterrentekens en nevels… We hadden echt een goede gids die ons Orion, Taurus, globulaire en open clusters, sterrennevels, galaxies en vanalles meer leerde kennen en herkennen. We hadden uiteindelijk ook geluk dat we in de eerste groep zaten, voor de maan opkwam want die geeft zoveel licht dat je niet zoveel meer ziet eens ze tevoorschijn komt… Zeker de moeite waard! We zullen moeten vergelijken met de noordelijke sterrenhemel als we terug thuis zijn.

De laatste dag in Vicuña zijn we dan nog naar het museum van Gabriela Mistral, de chileense poëte en nobelprijswinnares van de literatuur in 1945 geweest. Omdat we onze bus niet konden reserveren zijn we wat vroeger uit de Valle de Elqui vertrokken naar La Serena. Daar onze bus geboekt en dan de stad zelf nog bezocht. Daar hebben we ons ook gewaagd aan een kappersbezoek… Het gevolg zien jullie op de foto’s ;-)… Maar we moeten zeggen dat bij allebei het resultaat eigenlijk beter is dan in België!  Geen al te bijzondere stad, alleen dat het niet mogelijk is om na 20u nog iets deftigs te vinden om te eten… Uiteindelijk toch nog een lasagne kunnen versieren en dan richting bus terminal om op de nachtbus van 1 uur te wachten richting Valparaíso.

Hier zijn we dan aangekomen rond 8u30 ‘s morgens… Maar dan de grootste opdracht : op zoek naar een hostel in Valparaíso voor 9u30 ‘s morgens… De mensen willen hier geen geld verdienen of hebben er teveel, maar ze laten je gewoon aan de deur staan zo ‘vroeg’ ‘s morgens of ze vinden het niet de moeite open te doen als je maar voor een paar nachten blijft… Bizar! We hebben hier dus meer dan een uur rondgelopen en je zag hier overal wel mensen rondlopen met hetzelfde probleem. Uiteindelijk hebben we wel een mooie en propere bed en breakfast gevonden met een vriendelijke huisvrouw. Casa Liesel in Cerro Concepción, opnieuw een aanrader!
In de namiddag zijn we dan te voet Valparaíso ingetrokken en waren eigenlijk redelijk ontgoocheld. Iedereen had ons gezegd dat dit het mooiste was van Chili, maar voor ons was het het vuilste en meest deprimerende wat we hier tot nu toe gezien hadden. Het grijze weer zat er wel voor iets tussen, want de voorbije 2 dagen met de zon komen de gekleurde huisjes en de schittering op het water van de baai veel mooier uit! Maar de eerste indruk was dus een grauwe havenstad met zatte schippers (die wel allemaal Antwerpen perfect weten liggen) en veel vergane glorie. Een grote restauratiebeurt van de stad zou veel in zijn glorie kunnen herstellen. Maar er zijn ook mooie delen hoor. De vele kleurrijke huisjes op de hellingen van cerro concepcion en cerro alegre, het uitzicht over de stad van bovenaan de verschillende liften waarmee je hier de helling op kan, het laden en lossen in de haven… Gelukkig is onze eerste indruk ondertussen bijgesteld…

Eergisteren zijn we dan naar Viña del Mar geweest, een kwartiertje meer naar het noorden. Dat is de ‘high society’ badstad hier. We hebben een interessant museum bezocht over Paaseiland en hebben nu toch ook een beetje het gevoel er geweest te zijn zonder de vele euro’s voor de vlucht betaald te hebben ;-). Nog wat rondgekuierd in het park en langs de paleizen en dan uitgerust op het (volle) strand met zicht op de Sheraton…

Dan was het plaatsje waar we gisteren naartoe geweest zijn toch meer ons ding! We hebben de bus genomen 1.5uur naar het noorden naar Maitencillo. Dat is een veel idyllischer en klein dorpje met enkel kleine restaurantjes en cabañas. Op het strand was bijna niemand en we hadden de schitterende (en ijskoude !) pacific bijna voor ons alleen. Jammer eigenlijk dat we niet met al ons hebben en houden naar daar getrokken zijn om er een nachtje te blijven… Toen we bijna terug moesten en in het zand lagen, begon plots de aarde te beven. Wel grappig en ook leuk dat we net op de grond lagen. Je voelt alles rond je bewegen en we wisten dat we veilig waren want niets in de buurt dat op je hoofd kan vallen en zo sterk was het nu ook weer niet dat er een tsunami van zou komen… Deze morgen toen we in ons bed lagen was er dan ook nog een tweede kleinere beving…

Vandaag gaan we nog naar het Museo Naval hier en daarna richting Santiago waar we kunnen verblijven bij de zus van Pepa, een parodontologe uit Concepción die bij ons was in Gent begin dit jaar. Superleuk van hen. Daarna gaan we haar zelf ook gaan bezoeken voor kerstmis.

Dokter Van de Velde, we veronderstellen dat we je ondertussen proficiat mogen wensen, dus bij deze : Felicidades met je doctoraat!

En oma een supergelukkige verjaardag gewenst! Geniet ervan!!!! We komen het wel vieren in januari…

Dikke kussen,
M&M

Hallo iedereen,

Hier komt het vervolg van onze STORY…

Eerst en vooral het laatste stukje bolivia. Daar zijn we op 7 december vertrokken vanuit Uyuni voor een 3-daagse. In een jeep vergezeld door onze chauffeur en kokkin, 2 Duitsers, een Spanjaard en een Peruaanse. Na een bezoek aan el cementerio de trenes (het treinenkerkhof) en een dorpje aan de rand van de Salar, zijn we de Salar zelf ingetrokken. Dat is echt een surrealistisch zicht. Alles rondom je is wit, precies sneeuw en oogverblindend door de zon. We hebben daar ook een zoutmuseum bezocht, zoutkristallen proberen loskrijgen in de gaten in het zout, en een bezoek gebracht aan plaatsen waar ze zoutblokken uit de zoutkap snijden om huizen mee te bouwen. Die zoutkap is precies als een bevroren meer met eronder nog water en echte rivieren. Heel soms ontstaat eens een gat dat zo groot is dat ze plots meters dieper vallen. s Middags geluncht aan een cactuseiland midden in de salar en daar een aantal typische salarfoto’s gemaakt. s Avonds reden we de salar dan weer uit om in ons superidyllisch en romantische zouthotel te slapen. Alles is daar uit zout gemaakt : muren, bedden, tafels, stoelen, luchters… Gelukkig wel een matras en lekker warme fleecedekentjes. Eerst nog een bezoekje gebracht aan de grot achter het zouthotel met mooie versteende koralen (de salar is eigenlijk ontstaan door opdrogen van zoutmeren) en daarna kip met gebakken patatjes. Voor de eerste keer een tour zonder rijst om te eten… Daarna nog sterren bewondd en in bedje om s morgens de zonsopgang te zien vanuit onze kamer. Ze hadden ons de min of meer honeymoon-suite gegeven, met als enige een dubbel bed en zicht op de zonsopgang… Leuk leuk…

De tweede dag zijn we verder de woestijn ingetrokken vele meren en flamingo’s gezien, bergen en vulkanen in alle kleuren, lavagesteentes, stenen bomen (arbol de piedra, ontstaan door erosie) en steeds wisselende landschappen. Elk uur heb je wel een ander landschap…heel mooi! De tweede nacht sliepen we aan de laguna colorada… Superschoon, met vele flamigos en lamas aan de rand. Op de postkaartjes zou je denken dat het meer enkel roze is, maar in werkelijkheid is het  roze, wit, groen en blauw: prachtig! De laatste dag zijn we dan om 4uur opgestaan om naar de geisers te gaan. Dat is ook echt iets vreemd en iets wat we allebei nog nooit gezien hadden. Gaten in de aarde waar de lucht (warm-heet) uitstoomt en waar je een grijze massa ziet borrelen… precies het binnenste van de aarde dat naar buiten wil… Daarbij nog eens de zonsopgang…

Even later heb ik (Melissa) dan ook genoten van de aguas thermales, deze keer natuurlijke, terwijl Michael liever een toertje rond het meer deed. Daarna zijn we door de woestijn van Salvador Dali gereden (zo genoemd omdat die lijkt op het schilderij) richting laguna verde. Jammergenoeg was dit meer maar lichtjes groen toen wij er waren, maar nog heel mooi met de weerspiegeling van de vulkanen in het water.

Jullie zien het, we zijn een klein beetje volledig ingepalmd door deze streek en dit is echt het mooiste (natuurgewijs dan) van  wat we tot nu toe allemaal gezien hebben.

Van de laguna verde zijn we dan afgezet aan de grens met Chili midden in de woestijn, waar een busje op ons wachtte. Dan was het nog een uur rijden tot we onze stempel van chili kregen en de volledige bagage check die daarmee gepaard gaat. Tot wanhoop van 2 Duitsers in onze bus die bleken een souvenir van een beschermde diersoort bij zich te hebben… Die mochten dus nog even nablijven terwijl wij San Pedro de Atacama binnenreden.

San Pedro is echt een leuke gezellige en warme stad. Alle huisjes zijn van adobe en er hangt een speciaal sfeertje. Het valt ook meteen op dat de Chilenen supergastvrij zijn, je krijgt meteen een zoen al je een hostel binnenkomt, en veel minder opdringerig dan wat we tot nu toe gewend waren. We kunnen ook weer spuitwater krijgen, naar de wc gaan zonder zelf toiletpapier bij je te moeten hebben, oversteken zonder het risico om overreden te worden… Echt helemaal anders dan de andere 3 landen tot nu toe. De keerzijde van de medaille is dan wel het prijskaartje, dat ook vrij Europees is hier…

In San Pedro hebben we ook een Belg ontmoet die daar woont en ons wou gidsen naar Valle de la Luna. Dat kon jammergenoeg niet, dus hebben we fietsen gehuurd en zijn zelf naar daar gereden. Omdat we die dag al van 4uur op waren en eigenlijk nog niets gegeten hadden was dit best lastig, maar wel heel mooi en leuk. De foto’s zeggen opnieuw meer dan wat ik hier kan schrijven denk ik.

De volgende morgen zijn we al uit San Pedro vertrokken. Een beetje met spijt in het hart, maar onze tijd hier begint ook al te korten he. In Calama zijn we dan naar de mijn van Chuquicamata gegaan, de grootste open-pit mijn van koper ter wereld. Indrukwekkend om te zien. Dagelijks worden tonnen naar boven gehaald in vrachtwagens waarvan de wielen alleen al 4meter hoog zijn…

s Avonds vanuit Calama vertrokken met de nachtbus naar Caldera . Althans dat dachten we. Op de bus zeiden ze ons dat we niet om 7u s morgens maar om 4u s nachts zouden aankomen en niet in het stadje maar op een paar km ervan. Dit was niet zo veilig en we konden beter tot Copiapo doorrijden en dan terugkeren. Dus dat hebben we dan maar gedaan en rond 8u waren we dan toch in Caldera. Dat is een leuk vissersdorp en badstad ten noorden van Bahia Inglesa. Dit laatste strand zou het mooiste van Chili zijn en we zijn ernaartoe gewandeld in de namiddag. Het is mooi, maar nu ook weer niet om van achterover te vallen en wordt vooral als een mythe voor de toeristen in stand  gehouden. We hebben er wel voor het eerst deze reis aan t  strand gelegen. Hier in chili is het eigenlijk ook de eerste keer dat we echt een vakantiegevoel hebben. Dat klinkt natuurlijk raar, maar hier hangt echt een vakantiesfeer die er niet was in de andere landen. En zon, strand en zee doen natuurlijk ook wat…

Vandaag zijn we dan nog verse vis en mariscos gaan eten op de pier in Caldera en hebben wat gerust op het strand. Daarna de bus tot in Copiapo waar we nu zijn om straks de nachtbus te nemen naar La Serena, waar we morgenvroeg de bus zullen nemen terug landinwaarts naar Vicuna. We zijn onze kilometerschade dus toch al wat aan het inhalen…

Dat was weer een hele boterham, maar we zaten al een weekje achter he…

Groetjes aan iedereen,

M&M

Dag allemaal,

Eventjes  laten weten dat we moe maar heel tevreden een 3-daagse achter de rug hebben met de mooiste landschappen en zichten die we al ooit gezien hebben. Door de salar en de woestijn van Uyuni naar San Pedro de Atacama…schitterend. Maar met de nadruk op moe moet ik dus zeggen dat meer nieuws later volgt, aangezien we morgen alweer doorreizen naar Calama en verder naar Caldera waarschijnlijk met de nachtbus. Op 30 december moeten we in Puerto Montt zijn en dus nog duizenden kilometers af te leggen…

Ondertussen is 9 december hier ook al bijna voorbij, dus voor Marjo op de valreep nog een supergelukkige verjaardag gewenst! Hopelijk heb je ervan genoten en Sof, Marjan en Bar zullen wel goedmaken dat ik er niet ben ;-)

Slaapwel iedereen,

M&M

Eergisteren zijn we inderdaad naar de cinema geweest in Oruro. De film was science fiction, maar door het decor van de cinema ook een beetje griezelig… De verf hing er van de muren en midden in de film hoorden we een muis, rat of niet nader te identificeren diertje ritselen in de plastic zakken en chipsresten die over de vloer verspreid lagen. Toen we buiten kwamen werden we verrast en getrakteerd op een stoet dansende bolivianos in carnavalskostuum en vuurwerk. Blijkbaar was het de verjaardag van de communidad (of ze hiermee oruro of iets anders bedoelen konden we niet achterhalen) en werd er 3 dagen op rij gefeest…weeral eens geluk voor ons om daar toevallig op uit te komen!

Gisteren was het dan wachten in Oruro tot de trein van 15.30u. Die rit was al een belevenis op zich, met supermooie zichten op de altiplano, de veranderende landschappen met steppe, bergen, gebarsten aarde, lagunas met flamenco´s en een supermooie zonsondergang. Rond 22.30u waren we dan in Uyuni. Hier is er niet veel meer te beleven dan wachten op een tour naar de Salar. Die hebben we net geboekt en op 3 dagen gaan we door de Salar en langs de vele lagunas richting Chile. Woensdag zijn we dan in ons voorlaatste (help!) land al aanbeland, in San Pedro de Atacama en zullen we ons best doen om de foto´s zo snel mogelijk met jullie te delen… (Hier is dat redelijk onmogelijk wegens 15minuten wachttijd voor elke webpagina)

Tot woensdag dus en voor iedereen een leuke sinterklaas gewenst, behalve die van Aalst natuurlijk die hun Sint-Maarten al op zak hebben…

M&M

Hallo allemaal,

Hier zijn we terug. Michaël is bijna volledig genezen, geen koorts meer, maar nog wat boterhammekes eten om weer volledig op krachten te komen… We zijn gisteren dan ook uit La Paz vertrokken na een weekje ter plaatse trappelen en zitten nu in Oruro. Dat is een mijnstadje in de altiplano van Bolivië, 3 uur ten zuiden van La Paz en gekend voor carnaval. Het Aalst van Bolivië zeg maar. Hier zie je bijna geen toeristen en zie je meer het echte landelijkere stadsleventje van de Bolivianen. Ietske gaan eten is hier in een kantine eerder dan in een restaurant en op de markt proberen ze je er niet aan alle kanten op te leggen… Op het centrale plein kan je ook rustig zitten en genieten van het zonnetje terwijl je de sfeer van het stadsleventje overal voelt. Vandaag zijn we naar het carnaval museum en daarna in het mijnmuseum geweest, waar je vanuit de kerk in een oude mijn afdaalt.

Niet te vergelijken met de mijnen in Potosi, maar zo hebben we toch een beetje het gevoel in een mijn geweest te zijn. Want ondertussen hebben we onze treintickets voor morgen naar Uyuni geboekt, en laten we Huari en Potosi links liggen wegens tijdsgebrek… We hebben nog even overwogen onze tijd hier te verdubbelen ;-) en wie weet wel 500USD terug te krijgen van ons ticket zoals Britten die hun vlucht verlaat hebben…maar hebben dan toch beslist jullie dit niet aan te doen. Lief he…

Wat ik ondertussen nog wat uitgespookt heb in La Paz terwijl Michaël een beetje geveld was, is de Valle de la Luna en het stadsleventje van La Paz waar je toch echt wel een vriendelijke stad ziet. Maar voor die dingen verwijs ik terug naar de foto’s. Wat je daar ook ziet is dat ik met planten die ik van een Chileen gekregen heb de kwade geesten uit Michaël moest waaien en die planten daarna in een goed gesloten zak (met de kwade geesten dus) in de vuilbak moest smijten. De andino geneeskunde dus, maar nadien was de koorts wel weg ;-)

Vanavond gaan we hier waarschijnlijk eens naar de cinema, die hier in een mooi oud concertgebouw is. Onze eerste keer samen naar de film…je moet daarvoor naar Bolivië komen ;-) Morgen dus naar Uyuni waar we zaterdag zullen boeken om de Salar de Uyuni te doorkruisen richting Chili. Voor we vertrekken laten we nog iets weten, want dan volgt er waarschijnlijk pas nieuws 5 dagen later…

Groetjes aan iedereen en 30 dikke kussen voor Ignacie die definitief tram 2 heeft verlaten – met deze betuigen wij ons medeleven ;-)  Dikke proficiat, de drink volgt ergens in januari!

M&M

Hallo allemaal,

Andermaal bedankt voor de leuke berichtjes! Met ons gaat het nog altijd supergoed, al ben ik de laatste 2 dagen alleen op stap geweest omdat Michaël met koorts in bed ligt. Het gaat wel al veel beter en ik probeer hem zo goed mogelijk te verzorgen, dus hopelijk is hij morgen of overmorgen weer op de been…

Vier dagen geleden zijn we dus samen naar Tiwanaku geweest, een archeologische site op 2 uur rijden van La Paz. Er was ons aangeraden om een tour te boeken, maar eigenlijk, als iemand van jullie dit ooit van plan is: ga beter zelf met de bus. Het is wel interessant om een gids te hebben, maar de onze was zooooo laaaangzaaaam dat we er 10 keer zo lang over gedaan hebben om de site te bezoeken als dat we er zelf naartoe geweest waren. Het was wel mooi, dus we hebben ervan genoten, al moest het voor ons geen hele dag zijn.

De volgende dag zijn we dan in de voormiddag nog naar het San Francisco klooster geweest hier in La Paz, wat de moeite is en dit keer hadden we wel een heel goede gids. ‘s Middags zijn we Vicky en Wim terug tegengekomen (het blijft een kleine wereld hier) en erna gaan lunchen in het restaurant van het hotel. Daarna voelde Michaël zich niet zo goed en superzwakjes. Maar hier kan je nooit weten of het door de hoogte komt of iets anders, want je snakt al naar adem als je 1 verdieping terug omhoog moet na het toilet… Maar hij bleek dus koorts te hebben en heeft dan wat gerust.

Ik was op dat moment al aan het twijfelen of ik de Death Road (de gevaarlijkste weg van de wereld die daalt van 4600m tot 1120m over 64km afstand en die je per mountainbike kan afdalen) wel alleen zou doen, want Michaël had al beslist dit niet te doen langs diepe afgronden en ravijnen. Het is niet aan te raden voor mensen met hoogtevrees. Omdat hij liefst een dag in bed bleef, heb ik dan toch maar geboekt en gisteren de afdaling met de mountainbike overleefd ;-). Het was een superervaring en de uitzichten zijn machtig. Het landschap verandert van sneeuwtoppen en dorre toendra-achtige zichten tot subtropisch klimaat in Coroico. We hadden een leuke groep en per toeval waren het voornamelijk Aussies van Gecko’s (dat is de organisatie waar ik de laatste 2 jaar mee op reis geweest ben)… best grappig. Al bij al is het allemaal niet zo gevaarlijk meer omdat er bijna geen auto’s meer rijden, maar je moet toch wel je stuur goed vasthouden en niet teveel kijken naar alle kruisen en gedenktekens op de ravijnrand die je voorbij vlamt en hotsebotst…  De foto’s volgen nog, want de CD die ze gemaakt hebben, moet ik morgen nog halen.

Vandaag is Michaël toch nog in bed gebleven en heb ik hem proberen verwennen met marshmellows en bananen, kwestie van het zacht te houden voor de keel. Zelf was ik van plan de San Pedro gevangenis hier te bezoeken, die superbekend is omdat die zo atypisch is. Families mogen zomaar buiten en binnen, sommigen wonen er zelfs. Wie geld heeft daar kan alles, wie niet heeft dikke pech en wordt uitgebuit. Er wordt cocaine gekweekt, er zijn restaurantjes, Coca-cola zou een sponsor zijn… soit redelijk te gek om op te noemen. Dus was ik op Plaza de Sucre aan het bestuderen wie buiten en binnen liep, zeker op zondag is het daar een af- en aangeloop van jewelste… Dan heb ik toch besloten niet binnen te gaan. Ik voel me er niet goed bij 30€ te betalen aan een systeem waar mensen uitgebuit of afgeperst worden. Dus nee bedankt, hoe graag ik ook wou gaan en iedereen die er geweest is zegt dat het hallucinant is, maar aan die corrupte praktijken werk ik toch liever niet mee. Bovendien is het eigenlijk illegaal, ondanks dat er 6 agenten voor de deur en nog eens 6 op het plein staan. Met die 250 bolivianos maak ik dan liever 250 bedelaars gelukkig, want echte sukkelaars zie je hier overal. Klinkt melig, maar zo is het wel.  Voor de rest heb ik dan vandaag vooral wat rondgeslenterd, maar op zondag is hier ongeveer alles dicht, dus heel veel is er niet te beleven. La Paz is anders echt wel een mooie en leuke stad, alleen heb je na 100m bergop het gevoel een marathon gelopen te hebben…

Morgen gaan we het dus nog wat rustig houden en misschien naar Valle de la Luna gaan, zodat we ten vroegste overmorgen uit La Paz vertrekken. En moemoe, ik zal zien dat Michaël zijn lijveke aandoet ;-)

Vele groetjes van ons twee,

M&M

Eergisteren zijn we inderdaad naar Isla del sol vertrokken. Ongeveer anderhalf uur varen van Copacabana. Als je daar toekomt moet je eerst alle trappen naar het zuidelijke stadje opklimmen, waarbij je regelmatig naar adem moet happen of eventjes bekomen. We kregen daar onmiddellijk 30 voorstellen voor hostels, maar hebben voor eens het ganse dorpje bekeken voor we zelf de (volgens ons toch) beste kamer uitgekozen hebben, met ramen in de 3 windrichtingen om de sterren en zonsopgang te bewonderen. Van de zonsondergang hebben we genoten op een terras (allez, 4 boomstronken en bijhorende stoelen) helemaal boven op het eiland. s Avonds koelt het op die hoogte hier enorm af, dus eens de zon weg was opgewarmd met een pannekoek binnen. De volgende dag was het even isla de la lluvia in plaats van del sol, dus hebben we wat langer geslapen tot de regen gestopt was. Dan over het eiland naar het noordelijke deel gewandeld, waarbij je bijna continu zicht hebt aan de 2 kanten van het eiland omdat je op de bergrug loopt, echt heel mooi. Bedankt Lieselot voor de tip! Je komt hier ook continu dezelfde mensen tegen en jawel, daar op isla del sol hebben we Vicky en Wim opnieuw gezien en zijn samen met de boot teruggekeerd en s avonds nog iets gaan eten in Copacabana, gezellig.

Vanmorgen zijn we dan vroeg opgestaan voor de bus van 7u naar La Paz, maar dit is en blijft latijns-amerika, dus de bus en panne en wachten tot de volgende van 8u… Tegen de middag zijn we na een politiecontrole op zoek naar ‘el oro blanco’ aangekomen in la paz.  Onze indruk van La Paz is in elk geval heel positief qua stad. Het is niet de vuile stad die je van een grootstad verwacht integendeel, bovendien schijnt de zon en hangt en dat geeft een kleurrijker zicht aan het geheel. Alleen hebben we hier allebei echt voor het eerst last van de hoogte, waarschijnlijk de combinatie met de uitlaatgassen? want we zitten nu toch al een hele tijd in hogere sferen…

Vele groetjes aan allemaal,

M&M